نوشتار حاضر درصدد است با استناد بر روایات، جایگاه اثباتی سوگند در دعوا را بررسی کند. این پژوهش با استفاده از منابع کتابخانهای و با رویکرد تفسیری و مقارنهای به واکاوی ادلههای نقلی و عقلی پرداخته و مهمترین دستاورد آن، اثبات این امر است که از آنجا که اثبات به معنای اقامه دلیل نزد دادرس برای اثبات وجود واقعهای قانونی است، سوگند بنابر نظر اکثریت، جایگاه اثباتی تام ندارد و به عنوان فصل خصومت و یا تکمیل ادله محسوب میشود. با این اختلاف که از نظر فقه امامیه، شافعی و مالکی یمین از طرق اثبات شمرده شده است، ولی احناف، احمد و پیروانش آنرا به عنوان بینه بر اثبات حق نمیدانند و فقط فصل خصومت دانستهاند. با این بیان که در اثبات یا نفی حقالناس در امور مالی مفید واقع است و در اثبات یا نفی حق الله، تأثیری ندارد.